อันความรักเกิดได้แม้มองตา
แล้วชักพาทั้งสองเริ่มใกล้ชิด
ผ่านเวลาทั้งสองเริ่มสนิท
ผ่านความคิดทั้งสองเริ่มเข้าใจ
ก่อสัมพันธ์ทั้งสองเริ่มก่อเกิด
ถือกำเนิดเกิดขึ้นเป็นรักได้
ยิ่งมั่นคงทั้งสองเพิ่มห่วงใย
ยิ่งมอบให้ให้กันในสิ่งดี
มีไม่น้อยอาจพบอุปสรรค์
ไม่นานนักอาจผ่านในสิ่งนี้
ความเข้าใจรักกันควรต้องมี
เป็นสิ่งที่ยึดมั่นใจสองเอย
เธอคงไม่มีวันกลับมา
จึงปล่อยฉันให้อ่อนล้าอยู่ตรงนี้
เจ็บปวดกับน้ำตาที่มี
ให้ฉันพร่ำเพ้อทุกนาทีโดยไม่เหลือใคร
แต่อยากให้เธอรู้นะคนดี
ว่าฉันคนนี้ยังคงรักเธอมากแค่ไหน
แม้ในวินาทีนี้ที่เธอคิดถึงใคร
แต่หนึ่งลมหายใจยังมีอยู่ต่อไปเพื่อคิดถึงเธอ
อยากหยุดเวลา ไว้ตรงนี้
ไม่อยากให้ 1 นาทีข้างหน้า มาถึง
เร็วเกินกว่า จะหาวิธีใด มาฉุดดึง
ไม่พอจะเอ่ย คำลึกซึ้ง ได้หมดใจ
ขอเวลา ให้ฉันบ้าง
อย่ารีบผลัก ความอ้างว้างมาให้
อย่าคิดง่าย ๆ ..แค่จากไป..
..คิดยาก ๆ บ้างได้ไหม..
คิดถึงสภาพฉันที่ไม่เหลือใคร.....แม้แต่เธอ.....
ฉันเป็นเพียงตะเกียงน้ำมัน
ไม่ว่าเธอจะวางฉันไว้ตรงไหน
แค่ปลายเท้าเบื้องล่างหรือกลางใจ
ก็สาดส่องแสงไปไม่เปลี่ยนแปลง
แม้เจ็บปวดเพียงใดจะไม่หวั่น
เติมน้ำตาแทนวันน้ำมันแห้ง
ถึงริบหรี่ร้าวรอนหรืออ่อนแรง
ก็ไม่หมดแสงแห่งรักเลยสักครา
วันนี้เมื่อเขากลับมา
เธอก็ตัดใจลาจากฉัน
ง่ายเหลือดีเหมือนไม่มีความผูกพัน
แล้วแผลในใจฉัน…ใครกันจะลบเลือน
ฉันอาจจะรักเธอได้
แต่เธอคงไม่รักฉัน
เรื่องของใจไม่อาจฝืนกัน
เหมือนเช่นความฝันไม่อาจจับจอง
ฉันอาจจะรักเธอได้
แต่คงไม่ได้เป็นเจ้าของ
ความรักฉัน ห่วงใย ใช่ครอบครอง
ไม่จำเป็นว่าเราสอง ต้องผูกพัน
ตลอดเวลาฉันรู้ว่ารักเธอได้
แต่ไม่ได้หมายความว่าใจเธอต้องเป็นของฉัน
ตลอดเวลาที่เรารู้จักกัน
ฉันไม่เสียใจสักวันที่ได้รักเธอ
กลิ่นหอมของดอกไม้ . .
อาจคล้ายกับกลิ่นไอของความรัก
ไม่อยากจากหากได้รู้จัก
เรื่องราวของความรัก คือความสุขใจ
แต่ความสุขมักอยู่ไม่นาน
เหมือนดอกไม้ที่หอมผ่านสายลมไหว
เมื่อความรักพัดผ่าน เมื่อความหวานจางไป
กลิ่นหอมของหัวใจ . . เก็บไว้ได้
แค่ "ความทรงจำ"
English
ทนกับความเปล่าเปลี่ยวไม่ค่อยไหว
ความรักที่อ่อนล้า จนน้ำตาท่วมหัวใจ
ความรักที่ไม่ต้องแบ่งใครใคร...
เพราะไม่มีใครคนไหนอยากได้มัน
ความรักที่มีความห่วงใย
ความรักที่ใช้หัวใจ แต่ไร้คำว่า... เธอกับฉัน
ความรักที่เคยมีค่า...
แต่สุดท้ายเธอก็คืนกลับมาเพราะไม่ต้องการมัน
รักของคนเคยสำคัญ...
ที่เหลือเพียงฉันกับความเดียวดาย
รักที่มองไม่เห็นทางข้างหน้า
เมื่อดอกไม้ ... ความทรงจำ...วันเวลา...มันหล่นหาย
เมื่อรักมาถึงทางตัน และความผูกพันมันพังทลาย
สิ่งเดียวที่เหลือเคียงข้างกาย...
คือลมหายใจสุดท้ายที่แผ่วเบา